بار گران روزها چندان به دوشم ماند

کاین چشمه های روشن از بنیاد خشکیدند

کنون نمی دانم که چون خورشید برخیزد

تصویر او را در کدامین چشمه باید جست

کز بردباری قامتم خم شد

اگنون کسی در گوش من ، خصمانه می گوید

این پشته پنهان که بر دوس گمان داری