چشمان تاریک مرا از صبح آیینه

این پشته پنهان که بر دوس گمان داری

بار گناه تست

من خوب می دانم که در اوج کهنسالی

دیگر امید روشنایی نیست

اما هنوز ای بخت

ایا ، میان خرمن موی سپید من