آن گونه روشن است که آب از فروغ ماه

ای آفریده ای که تن مر مرین تو

وان پرنیان سرخ تو بر قامت بلند

چون شعله های بعثت صبح است بر درخت

ای نورسیده ای که خداوند کائنات