وان پرنیان سرخ تو بر قامت بلند

ای آفریده ای که تن مر مرین تو

آن گونه روشن است که آب از فروغ ماه

چون شعله های بعثت صبح است بر درخت

ای نورسیده ای که خداوند کائنات

مهر تو را به خاطر من راه داده است