ای نورسیده ای که خداوند کائنات

آن گونه روشن است که آب از فروغ ماه

وان پرنیان سرخ تو بر قامت بلند

چون شعله های بعثت صبح است بر درخت

مهر تو را به خاطر من راه داده است

تا خوش کند خیال مرا در بلای سخت

ای آنکه از کرانه ی آرام چشم تو