مهر تو را به خاطر من راه داده است

وان پرنیان سرخ تو بر قامت بلند

چون شعله های بعثت صبح است بر درخت

ای نورسیده ای که خداوند کائنات

تا خوش کند خیال مرا در بلای سخت

ای آنکه از کرانه ی آرام چشم تو

در سرزمین غربت اندوهناک من