تا خوش کند خیال مرا در بلای سخت

چون شعله های بعثت صبح است بر درخت

ای نورسیده ای که خداوند کائنات

مهر تو را به خاطر من راه داده است

ای آنکه از کرانه ی آرام چشم تو

در سرزمین غربت اندوهناک من

بر من دوباره می نگرد آفتاب بخت