ناگاه ، بانگ تیز ناقوس سحرگاهان

دیدم که همچون واژگون بختان حلق آویز

بر قله ی بی رحم تنهایی مکان دارم

وز ناامیدی می گریزم سوی ناچاری

چون سوزنی با رشته ی پنهان

برج کلیسا را به اوج آسمان پیوست

وز آسمان بیکران تا آستان من