بانگش طنین افکند در آفاق زنگاری

چون سوزنی با رشته ی پنهان

برج کلیسا را به اوج آسمان پیوست

وز آسمان بیکران تا آستان من

آنگاه ، من در گرگ و میش صبحدم دیدم

کز مغز شب ، اندیشه ای روشن

چون عنکبوتی آتشین ، از طاق بی خورشید