کز مغز شب ، اندیشه ای روشن

وز آسمان بیکران تا آستان من

بانگش طنین افکند در آفاق زنگاری

آنگاه ، من در گرگ و میش صبحدم دیدم

چون عنکبوتی آتشین ، از طاق بی خورشید

در من فرود آمد به هوشیاری

گفت ای دل اندوهگین ، ای دیده ی بیدار