گفت ای دل اندوهگین ، ای دیده ی بیدار

کز مغز شب ، اندیشه ای روشن

چون عنکبوتی آتشین ، از طاق بی خورشید

در من فرود آمد به هوشیاری

دیگر ، زمان آرمیدن نیست

زیرا که بانگ ساعت شماطه ی تاریخ

هر لحظه ، از آفاق ناپیدا