زاغی که بر فراز سرم بال می زند

دور از غبار سبز درختان نشسته ام

اینجا ، سپهر تیره ی غربت را

چون سایه ی غروب به سر دارم

اندیشه ی سیاه کهنسالی است

بادی که از کرانه ی اقیانوس

بر گونه های این شب نمناک می وزد