که در بوستانش همیشه گل است

شاهنامه می گوید که روزی ابلیس در قالب رامشگری ناشناس به درگاه کاووس آمد و رخصت ورود خواست تا نغمه های تازه ای را که از سرزمین خویش آورده است ، به شاه ایران ارمغان کند . پس از آنکه چنین رخصتی یافت ، سرودی به یاد مازندران خواند که سه بیت آن بسیار مشهور است :

که مازندران شهر ما یاد باد

همیشه بر و بومش آباد باد

به کوه اندرش لاله و سنبل است

هوا خوشگوار و زمین پر نگار

نه گرم و نه سرد و همیشه بهار