که مستانه برخاست با ارغنونش

نه گرم و نه سرد و همیشه بهار

و کاووس به شنیدن آن سرود ، عزم تسخیر مازندران کرد اما درراه به دست دیوان گرفتار آمد و ناگزیر رستم را از زابلستان به یاری طلبید و او ، پس از پشت سر نهادن هفتخوان ، به نجات کاووس توفیق یافت . این شعر ، روایتی امروزین از همان داستان است :

من ابلیس را نزد کاووس دیدم

چنان رقص رقصان به میدان در آمد

که پا کوفت بر سایه ی سرنگونش

چنان کاخ شاهی پر از بانگ او شد