در هستی من است

تا کشته های پیر و جوان را درو کند

از شب ربوده داس درخشان ماه را

آن چشم تازه دید که : راز هراس من

ورمن گذشته را به خطا دوست خوانده ام

این کیفرم بس است که اینده دشمن است