در پیشگاه منزلت آسمان خراش

طفل برهنه ایست که در بستر حریر

کابوس دیده است و به شب می برد پناه

اینجا : غرور آدمی و قامت درخت

رو می نهد از سر خجلت به کوتهی

اینجا : صدای پای طلا می رود به عرش

تا آفتاب را برهاند ز گمرهی