با گوهر خویش یار غارید

ز آسیب درخت او چو سیبید

چون سیب درخت سنگسارید

گر سنگ دلان زنندتان سنگ

چون دامن در پیش دوانید

گر همچو سجاف بر کنارید

چون همسفرید با مه خویش