کنون مرا در قلب این اقلیم بی تاریخ

گسترده بر آب زلال کهکشان دیدن

آری ، چو گلبرگی که می افتد ز گلبن ها

آه ای خردمندان

با گردش ایام کاری نیست

هر چند می دانم که بعد از تیره روزی ها

چشمم هنوز آیینه دار ماه و خورشید است