چیزی هویدا نیست

اینده پیدا نیست

وز گوشه ی ایوان من تا ساحل مغرب

جز کوره ی سرخی که در او ، روز می سوزد

ور مرغ شب در خلوت ماه و سپیداران

آماده ی خنیاگری باشد

بر بام من ، اندیشه ی خواندن نخواهد کرد