با سرعت ناگفتنی از هم فرو پاشید

در این گمان ، از فرط خود بینی ، خطا کردم

زیرا که آن کاخ بلند استوار من

چون خانه ی خردی که از خشت ورق سازند

گویی که تقدیر از نخستین روز

با آنچه من می ساختم ، بیهوده دمشن بود

مروز در صبح کهنسالی