نسیمم از دیار خویشتن بویی نمی آرد

که درد تازه ای بر دردهای من نیفزاید

چنان گمگشته در خویشم ک هیچم رهنمایی نیست

چنان برکنده از خاکم که از من ، نقش پایی نیست

در اقلیم غریبانم ، نسیم آشنایی نیست

اگر بانگ خروسم در طلوع کودکی خوش بود

شب عمر مرا از هیچ سو دیگر صدایی نیست