به لالای نسیمت کودک آسا دیده بر بندم

و خوابی نیست تا این خسته را از خویش برباید

کجایی ای دیار دور ، ای گهواره ی دیرین

که از نو ، تن به آغوشت سپارم در دل شب ها

به فریاد خروست دیده بردارم ز کوکب ها

سپس ، صبح تو را بینم که از بطن سحر زاید

دیار دور من ای خاک بی همتای یزدانی