خورشید سرخ شامگهان سایه ی مرا

من در غروب سرد جهان ایستاده ام

از زیر پای ظهر به تدریج و احتیاط

بیرون کشیده است و به من باز داده است

وین سایه ی دراز ، همان آفریده نیست