از زیر پای ظهر به تدریج و احتیاط

من در غروب سرد جهان ایستاده ام

خورشید سرخ شامگهان سایه ی مرا

بیرون کشیده است و به من باز داده است

وین سایه ی دراز ، همان آفریده نیست

کز بامداد ، همسفرم بوده تا غروب