چون عکس نور دیده سراپا سیاه کرد

گویی که من : سوارم و عالم : پیاده است

اما ، ظهور ظهر

رویای صبحگاهی اینده ی مرا

هر سایه را که نقش زمین شد ، تباه کرد

تنها و ناگهان

آن سایه ای که در پی من ره سپرده بود