وز هرم نیمروزی خورشید مرده بود

هر سایه را که نقش زمین شد ، تباه کرد

تنها و ناگهان

آن سایه ای که در پی من ره سپرده بود

جانی دوباره یافت

وینک در آفتاب گریزان عمر من

رو بر گذشته پشت بر اینده پا به گل