از آتش درونی خود می گداختم

وز باد آتشین که سر آسیمه می گذشت

بر پیکر برهنه ی خود : لرزه ی هلاک

من بیخبر ز خویش در آن ازدحام سبز

زیرا که رنج ماندن و میل گریز را

مانند هر درخت

بیش از تمام آدمیان می شناختم