بر لوح پاک خویش نشان می داد

با قطره های شبنم شفاف صبحدم

بر بال های زبر و درخشنده ی مگس

در لابلای سبزی انبوه شاخسار

وان جاری زلال در آغوش تنگ او

همواره از دو سو

با پونه های وحشی و با ریشه های پیر