اما نگاه من به عبور پرنده هاست

وین قطره ها به پاکی چشم کبوترند

من در شبی برهنه تر از مرمر سیاه

بر فرش برگ های خزان راه ی روم

وین اشک بی دریغ که از طاق آسمان

در دیدگان خیره ی من چکه می کند

مانند شیشه ایست که از ماورای آن