لختی برون دویده و بر جای مانده است

در ظلمت ضمیرم ترکیب کرده اند

حس می کنم که خون شفق فام روزها

همرنگ شیر گشته و از پنجه ها ی من

گویی که از هراس فرو ریختن به خاک

یخ بسته در هوای زمستانی درون

وقتی که شب نگاه مرا تیره می کند