گویی که از هراس فرو ریختن به خاک

حس می کنم که خون شفق فام روزها

همرنگ شیر گشته و از پنجه ها ی من

لختی برون دویده و بر جای مانده است

یخ بسته در هوای زمستانی درون

وقتی که شب نگاه مرا تیره می کند

من خیره بر برهنگی سرخ آسمان