من خیره بر برهنگی سرخ آسمان

گویی که از هراس فرو ریختن به خاک

یخ بسته در هوای زمستانی درون

وقتی که شب نگاه مرا تیره می کند

از خون روز و ناخن خود یاد می کنم

وز خشم تند قیچی در لحظه ی جنون