و نیز در شب پیری به خویش می نگرم

در آن غروب هراس آور زمستانی

به سوی غربت امروز خود شتافته ام

ونیز را همه جا در خیال می بینم

اگر ز نیش نگاه ستارگان ، شبها

ونیز را سر خفتن نیست

منم که چشم به چشم ستاره می دوزم