آه ، ای عقربک ساعت

بر وجود عبث خویش فرود آورد

وز جهان ، چشم طمع بردوخت

لاشه اش نیز در آن دایره ی سرخ درخشان سوخت

که تو را بی خبر از کار جهان هر روز در پس شیشه ی شفاف قفس مانند

در دل حلقه ی جادویی اعداد توانم دید

هر چه سر بر در و دیوار زمان کوبی