راه ازین دایره ی تنگ به بیرون نتوانی برد

که تو را بی خبر از کار جهان هر روز در پس شیشه ی شفاف قفس مانند

در دل حلقه ی جادویی اعداد توانم دید

هر چه سر بر در و دیوار زمان کوبی

بهتر آن است که از وحشت بیداری

دم انباشته از زهر ملالت را

ناگهان بر تنه ی خویش فرود آری