این رهایی رهاتر از خدا

مرا که مانده ام به شهر بند یک افق

به بی کرانه می برد

و من به شکر این صفا و

تمام بود خویش را

که لحظه ای ست از ترنم غریب سیره ای

نثار بی کرانی تو می کنم