آن سیره ی تنها که سر بر نرده ی سرد قفس می زد

در شط خاموشی رها می کرد

خواب بلند باغ را مرغی

با چهچهه کوتاه خود تعبیر ها می کرد

آگاه بود ایا که بالش را

در خیمه ی شبگیر کوته کرده بود آن مرد ؟

شاید بهانه می گرفت این سان