کانجا سراچه ها همه لبریز هجرت اند

از یادها برهنه و در بادها دوان

همپای و پویه نفس گرم آهوان

می کوچم از رهایی در چشم کوچه ای

و آواز را به خاک فرو رفته زانوان

خاموش مانده بودم یک چند

زیرا