هر که چون ماهی نباشد جوید او پایان آب

داروی دیده نجوید جمله ذکر نان کند

این سخن آبیست از دریای بی پایان عشق

تا جهان را آب بخشد جسم ها را جان کند

هر که او ماهی بود کی فکرت پایان کند

گر به فقر و صدق پیش آیی به راه عاشقان

شمس تبریزی تو را همصحبت مردان کند