هر که او ماهی بود کی فکرت پایان کند

این سخن آبیست از دریای بی پایان عشق

تا جهان را آب بخشد جسم ها را جان کند

هر که چون ماهی نباشد جوید او پایان آب

گر به فقر و صدق پیش آیی به راه عاشقان

شمس تبریزی تو را همصحبت مردان کند