در خیمه ی آسمان ریخت

وقتی گل سرخ پر پر شد از باد

دیدی و خاموش نشستی

وقتی که صد کوکب از دور دستان این شب

تو روزن خانه را بر تماشای آن لحظه بستی

آن مایه باران و آن مایه گل ها

دیدار های تو را از غباران شب ها و شک ها