باز در مقدم خونین تو ای روح بهار

تا نگویند که از یاد فراموشان اند

گرچه زین زهر سمومی که گذشت از سر باغ

سرخ گل های بهاری همه بی هوشان اند

بیشه در بیشه درختان همه آغوشان اند