یاد آفرین لذت بر باد رفته ای ست

وان جویبار غم زده ات با سرود خویش

افسانه ساز لحظه ی از یاد رفته ای ست

ای بس شبان روشن افسانه گون که من

در دامن تو قصه به مهتاب گفته ام

وز ساحل سکوت تو با زورق خیال