مانده از این سو

به سوی کاروان رفته تا بس دور

که گذشته روزگارانی ست زین صحرا

نه دگر باور بدان افسانه ولالایی شیرین

رانده از آنجا نک چه سود از این شتاب دیر از پس آن خامشی و آن درنگ زود دیر شد هنگام بیداریای خوش آن دنیای خاموشیو سکوت پرنیان پوش فراموشی