این دژ خوابیده در سرداب خاموش فراموشی

بر کاروان جاودان تازد ؟

گاه می گویند و می گوییم

ای دریغا هم زمین هم آسمان خالی است

روزگاری قلبش آتشگاه ورج اومند انسان بود

شعله های آذرش تا دورتر مرز نگاه و باور مردم

روشنابخشای چشم روزگاران بود