چون رویای دوشین یا پرندوشین

تا نیارد زد تنوره

بار دیگر سوی ساحل های دورادور

با فسون خویش

وز دگر سوی بازگشتن زی حصار خویش

و نمودن در نگاه دیوزادان

کانک آنک باز می گردیم