چو مرغ بی پر و بالی

نه آشیانه ی مرغی نه گله ای به چرا

شده ست قامت برج بلند قریه نگون

نگاه بی گنه کودکان خسته ی کوی

که در قفس مرده ست

قیافه ها همه در خشک سالی جاوید

به رنگ خاربنان کویر افسرده ست