چه چشمه ها

که در قفس مرده ست

قیافه ها همه در خشک سالی جاوید

به رنگ خاربنان کویر افسرده ست

که در آن سوی دشت ها جاری ست

چه گله ها که در آن سو چرد به هر قدمی

خدای را به چه امید این گروه نژند