خوش شکرخویی که با آن شکرستان خو کند

موج آن دریا مجو کو را مدد از جو بود

آن بجو کز نور جان دو پیه را دو جو کند

خوش قمررویی کز این غم می گذارد چون هلال

آهنی کو موم شد بهر قبول مهر عشق

خاک را عنبر کند او سنگ را لولو کند

دل کباب و خون دیده پیشکش پیشش برم