به خواب اندر آمد بد روزگار

گلان چون رخ غمگساران بدی

ز درد و غم و رنج دل دور بود

بدی را تن دیو رنجور بود

ز خوبی و از داد آموزگار

به رنجش گرفتار دیوان بدند

ز بادافره او غریوان بدند